MONO AYTO EINAI;

Δεν έχει φτάσει το τέλος και ίσως ποτέ να μην φτάσει..

Τι στο... συμβαίνει εδώ; Πάσχω ακόμα και είναι μακρύς ο δρόμος της εξαθλίωσης, δεν μπορεί να είναι μόνο ως εδώ βέβαια. Και γιατί να είναι άλλωστε. Το αντιλαμβάνομαι καθαρά πως έτσι πρέπει να συμβεί. Αναζητώ να το εξευτελίσω μα, να στέκω ακλόνητος. Αλλά αυτό δε γίνεται, είναι ένα ψέμα. Θέλω να το φτύσω, να το ξεράσω, να το τραβήξω με όση δύναμη έχω από μέσα μου και να το ξεριζώσω. Να ξεριζώσω τον γαμημένο τον φόβο, να τον λιώσω ανάμεσα στα δάχτυλά μου, με όλο μου το σθένος να τον εξοντώσω και να τρίψω τα απομεινάρια του στο πιο τραχύ τοίχο μέχρι να ματώσουν οι παλάμες μου. Να ξεφύγω από το πνίξιμο, από την ασφυξία, να σταματήσει ο χώρος να με πλακώνει, να μπήξω τα νύχια μου και να τον γδάρω να ουρλιάξω, να ουρλιάξω όσο ποτέ δε το κάνα γιατί με βουλιάζει, με τρώει και δεν μου μένει αέρας να αναπνεύσω, ακινητοποιεί το μυαλό και ύστερα το σώμα. Η αδράνεια του φόβου είναι η πιο τρομαχτική, η πιο σκοτεινή η πιο θλιβερή.

Να τα έχεις όλα και να μην έχεις τίποτα..

tinakadra