TORA TI THES?

Ψαχουλεύεις τους ανθρώπους και αναζητάς το πετράδι που σου λείπει.
Στην ψυχή τους,
σε όλο τους το είναι.
Αναζητάς, αναζητάς, χάνεσαι, αναζητάς.
Ύστερα δεν αντέχεις, τολμάς, πιέζεις. φοβάσαι.
Ξεσπάς.
Ηρεμείς.
Θυμώνεις.
Γελάς.
Με σένα!
Με σένα που δέχτηκες να ακούσεις,
να νιώσεις, να πονέσεις.
Θα το επαναλάβεις.
Θα το επαναλάβεις.
Θα νιώσεις εμετό να ανακατεύει το στομάχι σου, έτοιμος να εκραγεί προς την έξοδο, ψευδαίσθηση, ιδέα που σου προκαλούν τα κάρβουνα που ανέχεσαι.
Αν θα σου αρκούσε έστω και κάτι, όχι δε θα σου αρκούσε, θα ζητούσες, θα απαιτούσες.
Φεύγεις.
Ξαναέρχεσαι.
Παλεύεις! Όχι με τους άλλους. Με σένα. Με σένα τον ίδιο.
Αντιδράς στην ηρεμία, στη γαληνή, μόνο για τη θάλασσα το δέχεσαι, μα αν φουρτουνιάσει γουστάρεις περισσότερο.
Έτσι είναι, είμαστε βίαια πλάσματα και ο καθείς τη βιαιότητα του την εκφράζει διαφορετικά.
Χαστούκια,
σφαλιάρες,
ανάποδες στροφές,
ιδρώτας,
ανάσες.
Πέσε χαμηλά!
Πιο χαμηλά!
Αηδίασε!
Φρίξε!Ρίμαξε τα!Όλα!

ανάσα ανάσα ανάσα

Κοιτάς ξανά και σου λείπει το ίδιο πετράδι όπως πριν...

Θα το βρεις...

Μπορεί και όχι...

Όχι ακόμα...