4 STOIXEIA VOL.2

Έχει απέναντί της έναν άντρα που 

δε γνωρίζει τις σκέψεις του για την ίδια.

Γνωρίζει την πραγματικότητά του.

Μια πραγματικότητα που την σταμάτησε

πολλές φορές, δευτερόλεπτα προτού αφήσει

την σκέψη της να λυθεί μέσα από τα

λόγια. Έμοιαζε με πόνο βαθύ, ανακατεμένο 

με έντονα συναισθήματα που δεν ήταν 

δυνατό να ελέγξει.

Πονούσε που δεν είχε το θάρρος να του

πει πως νιώθε, ένα αφύσικο πλάκωμα

στο στέρνο που της έκοβε την ανάσα

και ούτε αερολογίες δεν ερχόντουσαν

για να καλύψει την ησυχία που δημιουργούσε

η σιωπή της, μόνο αναστεναγμοί που την 

'καναν να ντρέπεται καθώς ήταν και 

αυτός παρών.

Οι μέρες περνούσαν και αυτή συνέχιζε

να καίγεται στη σιωπή της,

δυσκολευόταν να βάλει σε τάξη τις 

σκέψεις και τα λόγια που 

ήθελε να μοιραστεί μαζί του.

Συχνά τον χάζευε, όταν δεν την έβλεπε.

Χάζευε το πρόσωπό του, τα λαμπερά του μάτια, 

τα χείλη του, τα χέρια του καθώς κράταγε

κάποιο αντικείμενο και καθώς ήταν

κρεμάμενα, όταν δεν είχαν εντολή να κουνηθούν,

το στήθος του που ανεβοκατέβαινε ρυθμικά

με την αναπνοή του, την κίνηση όλου του, του

κορμιού, τον παρατηρούσε συνεχώς και αν

έκανε αυτός πως γυρνάει, έστρεφε το 

βλέμμα της μακριά του γιατί κάποιες φορές

την τσάκωνε και μάλλον τον έκανε να 

ντρέπεται.

Αυτός δεν γνώριζε, πως όταν εκείνη τον 

άγγιζε και τον χάιδευε σ' όλο του το 

σώμα ήθελε να φτάσει την ψυχή του.

Ούτε πως όταν τον φιλούσε ήταν 

στιγμές που ανέπνεε στα αλήθεια.

Όταν βρίσκεται κοντά του, δεν είναι λίγες

οι φορές που χάνεται σε τέτοιες και 

σε άλλες σκέψεις, και στέκεται απέναντί 

του ακίνητη, σιωπηλή, με το μυαλό

της να στροβιλίζεται χωρίς να μπορεί 

να εκφραστεί. Και αυτός να της χαμογελά 

και να σκέφτεται πως ωραιότερο 

χαμόγελο από το δικό του δεν είχε ξαναδεί.

Την αγγίζει και αρπάζει φωτιά

το κορμί και το είναι της

και θέλει να τον νιώσει παντού 

να την φιλάει, να την δαγκώνει,

να την αγγίζει, να την σφίγγει,

στην αγκαλιά του και καθώς φλέγεται

το μέσα της να τα χάνει που ένας 

άνθρωπος σαν και αυτόν θα μπορούσε 

να υπάρξει κοντά της και μη ξέρει 

πως να του φερθεί.

Πολλοί το ονόμαζαν έρωτα, η ίδια όμως

δεν ήθελε να το ονομάσει, δεν της

ταίριαζαν αυτές οι λέξεις

Φοβόταν πως αν τόλμαγε να του έλεγε 

όλα αυτά που ένιωθε..

δεν ήθελε να σκέφτεται τι θα

μπορούσε να γίνει.

Και παρέμενε σιωπηλή, έχοντας την λογική για οδηγό.

Πέρναγε ο καιρός

οι μέρες και οι ώρες είχαν 

χάσει την σημασία τους.

Και όλα κυλούσαν αργά ώσπου

να βρει το θάρρος να του

πει

tina kadra

2021