APOGNOSI

Είχα μπλεχτεί σε μια πολύ μπερδεμένη κατάσταση.

Έπρεπε να βρω λύση το συντομότερο δυνατόν και να βγω από αυτό το δωμάτιο.

Ήμουν σε απεγνωσμένη κατάσταση και το ότι είχα μπροστά μου να αντιμετωπίσω ένα ολόκληρο ριχταρισεντονοκούβερλο, μου φαινόταν ακόμα πιο δύσκολο.

Αυτό το συνονθύλευμα λέξεων, με υφάσματα όμοια στην εμφάνιση τους, που είχαν  γίνει πια κουβάρι μετά τον ανήσυχο βραδινό μου ύπνο, θα έπρεπε να το ξεμπερδέψω στρατηγικά και να βρω αυτό που έψαχνα άμεσα.

Αφού εξέτασα προσεκτικά, με μια γρήγορη ματιά το ριχταρισεντονοκούβερλο που απλωνόταν μπροστά μου, βρήκα το σημείο που θα ξεκινούσα το ξετύλιγμα.

Έπιασα τις δυο εκτεθειμένες γωνίες του σεντονιού και το σήκωσα στον αέρα με δύναμη, ξεχώρισα αμέσως το ριχταροκούβερλο, και με απίστευτα γρήγορη κλοτσιά το έσπρωξα παραδίπλα, την ώρα που σχεδόν είχε ταβλιαστεί στο πλάι το σεντόνι, που αποκάλυπτε ότι δεν είχε τίποτα μπλεγμένο μέσα του.

Επικεντρώθηκα στο ριχταροκούβερλο και άρχισα να το τινάζω δεξιά και αριστερά λες και ήταν  ψάρι που σπαρταρούσε, μπας και πέσει αυτό που έψαχνα, αλλά τζίφος. Ούτε εδώ ήταν.

Πλησίασα τα μαύρα σιδερένια κάγκελα του κρεβατιού μου αναπηδώντας στο μαλακό στρώμα, κοίταξα τα έξι πολύχρωμα μαξιλάρια με σχεδόν βλοσυρό βλέμμα, και ανακάλυψα πως ούτε εδώ είχε κάτι. Τα άρπαξα ένα-ένα και τα πέταγα γύρω μου, Είχα αφηνιάσει πια εντελώς, η κατάσταση αυτή είχε καταντήσει γελοία και ο χρόνος με πίεζε τρομερά με τα επαναλαμβανόμενα γουργουρητά που ένιωθα στο στομάχι.

Γαμώτο.

Οι κινήσεις μου έγιναν πιο βιαστικές, έσκυβα στα πλαϊνά του κρεβατιού, μια από την μια πλευρά, μια από την άλλη, και σηκωνόμουν με απότομες κινήσεις που κόντεψε να μου βγει η μέση και δεν ήμουν για τέτοια αυτή την ώρα. Και με το που σηκώνω το βλέμμα μου έτοιμη να τα παρατήσω, αντικρίζω επιτέλους , γαντζωμένο στην άκρη του κρεβατιού το λαχανί σορτσάκι μου!

«ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ», φωνάζω.

Το αρπάζω, σηκώνομαι προσπαθώντας να περάσω τα πόδια μου ανάμεσα από τις σωστές τρύπες του σορτς, καθώς κατευθυνόμουν  προς την πόρτα σκοντάφτοντας μια δυο φορές στο τσαλαπατημένο ριχταρισεντονοκούβερλο. Το φόρεσα.

Στάθηκα στο ύψος της πόρτας. Ξεφύσησα δυνατά και βγήκα από το δωμάτιο.

Τώρα μπορούσα να πάω ξέγνοιαστη προς το σαλόνι μου.

Και μπορούσα να κάτσω άνετα στον καναπέ μου.

Και φυσικά τώρα μπορούσα ήσυχη να σκεφτώ…

«Τι να φάω ρε γαμώτοοο;»

tinakadra