REPEAT

Ψαχουλεύεις τους ανθρώπους και αναζητάς το πετράδι που σου λείπει.

Στην ψυχή τους,

σε όλο τους το είναι.

Αναζητάς, αναζητάς, χάνεσαι, αναζητάς.

Ύστερα δεν αντέχεις και τολμάς

και πιέζεις

και φοβάσαι.

Ξεσπάς.

Ηρεμείς.

Θυμώνεις.

Γελάς.

Με 'σένα!

Με 'σένα που δέχτηκες να ακούσεις,

να νιώσεις, να πονέσεις.

Θα το επαναλάβεις.

Θα το επαναλάβεις.

Θα νιώσεις εμετό να σε ανακατεύει, ενώ το στομάχι σου είναι έτοιμο να εκραγεί ψάχνοντας απεγνωσμένα την έξοδο,                                                                      ψευδαίσθηση,                                                     ιδέα που σου προκαλούν τα κάρβουνα που ανέχεσαι.

Αν θα σου αρκούσε έστω και κάτι, όχι, δε θα σου αρκούσε, θα ζητούσες, θα απαιτούσες.

Φεύγεις.

Eπιστρέφεις.

Παλεύεις! Όχι με τους άλλους. Με σένα. Με τον ίδιο σου τον εαυτό.

Αντιδράς στην ηρεμία, στη γαληνή,  αντιδράς.

Έτσι είναι, είμαστε βίαια πλάσματα και ο καθείς τη βιαιότητα του την εκφράζει διαφορετικά.

Χαστούκια,

σφαλιάρες,

ιδρώτας,

ανάσες.

Πέσε χαμηλά!

Πιο χαμηλά!

Αηδίασε!

Σπαστά!

Όλα!

ανάσα ανάσα ανάσα

Κοιτάς ξανά και σου λείπει το ίδιο πετράδι όπως πριν.

Θα το βρεις.

Μπορεί και όχι.

Όχι ακόμα.