Ένα απόγευμα βρέθηκα σε ένα παραθαλάσσιο χωριουδάκι. Πήγα για να αναζητήσω τον σκύλο μου, που είχε χαθεί.
Η αναζήτησή μου ξεκίνησε από το κάμπινγκ όπου υπήρχε πολύς κόσμος και άκουγαν δυνατά ηλεκτρονική μουσική, φώτα αναβόσβηναν γύρω μου, είχε φασαρία και ο κόσμος φαινόταν να 'ναι στα χαμένα, σε δικό τους χρόνο με μια αρνητική ενέργεια να τους περιβάλει.
Όποιον και να ρώτησα απάντηση δεν πήρα, έψαξα σε διάφορα μέρη αλλά πουθενά ο σκύλος μου.
Μαζί μου έψαχναν και δυο όμορφες ψηλές κοπέλες, σαν μοντέλα πασαρέλας.
Καθώς μπαίναμε στα πέτρινα παλιά σοκάκια του χωριού, άνθρωποι μας προσπερνούσαν με μεγάλα βήματα και σφιχτές γροθιές, στην προσπάθεια μου να αποφύγω μια πιθανή σύγκρουση μαζί τους, αντίκρισα τον σκύλο μου ξαπλωτό και ακίνητο.
Πλησιάζοντας τον, μου δείξε την χαρά του με μια περίεργη ατονία, αμέσως παρατήρησα πάνω στο σώμα του καρφωμένα μικρά φιαλίδια, άρχισα να τα μετράω... είκοσι φιαλίδια.
Τον πήρα κοντά μου και έκανα να του βγάλω ένα, μούγκρισε από τον ενοχλητικό πόνο και τον καθησύχασα με το βλέμμα μου, και μου είπε "Φοβάμαι μη πονέσω...", χωρίς να δώσω σημασία στο ότι μου μίλαγε του αποκρίθηκα πως δεν θα ένιωθε τίποτα και τράβηξα το φιαλίδιο από το δέρμα του, έτρεχε μια αλοιφή από μέσα, την γεύτηκα και φώναξα "ΔΗΛΗΤΗΡΙΟ".
Αφαίρεσα όλα τα φιαλίδια όσο πιο γρήγορα μπορούσα, ο σκύλος λιπόθυμος πια, τον καθάρισα με ένα πανί τις πληγές, τον πήρα στην αγκαλιά μου και σηκώθηκα.
Με τις κοπέλες που με συνόδευαν τρέξαμε να βρούμε φαρμακείο, ο σκύλος μου μια άνοιγε τα μάτια του μια χανόταν στη ζάλη του και όλο με ευχαριστούσε που τον βρήκα.
Άσκοπο το τρέξιμο, δεν είχε πουθενά φαρμακείο, έτσι πήραμε το δρόμο για την επιστροφή στο πάρκινγκ.
Στον σκύλο μου κάτι άλλαζε αλλά δεν καταλάβαινα τι ακριβώς, ώσπου φτάσαμε στο πάρκινγκ, οι κοπέλες μπήκαν στο δικό τους τζιπ, και 'γω άνοιξα την πόρτα από τη μεριά του συνοδηγού ενός άλλου τζιπ, τον αφήνω από την αγκαλιά μου για να κάτσει στη θέση και καθώς του βάζω την ζώνη ασφαλείας αντιλαμβάνομαι ότι μπροστά μου έχω ένα μικρό αγόρι γύρω στα δέκα, που δεν έμοιαζε πια καθόλου με σκύλο.
Χαμογέλασα.
Μπήκα στο αμάξι και ξεκινήσαμε για το νοσοκομείο της πόλης.
Η αναζήτησή μου ξεκίνησε από το κάμπινγκ όπου υπήρχε πολύς κόσμος και άκουγαν δυνατά ηλεκτρονική μουσική, φώτα αναβόσβηναν γύρω μου, είχε φασαρία και ο κόσμος φαινόταν να 'ναι στα χαμένα, σε δικό τους χρόνο με μια αρνητική ενέργεια να τους περιβάλει.
Όποιον και να ρώτησα απάντηση δεν πήρα, έψαξα σε διάφορα μέρη αλλά πουθενά ο σκύλος μου.
Μαζί μου έψαχναν και δυο όμορφες ψηλές κοπέλες, σαν μοντέλα πασαρέλας.
Καθώς μπαίναμε στα πέτρινα παλιά σοκάκια του χωριού, άνθρωποι μας προσπερνούσαν με μεγάλα βήματα και σφιχτές γροθιές, στην προσπάθεια μου να αποφύγω μια πιθανή σύγκρουση μαζί τους, αντίκρισα τον σκύλο μου ξαπλωτό και ακίνητο.
Πλησιάζοντας τον, μου δείξε την χαρά του με μια περίεργη ατονία, αμέσως παρατήρησα πάνω στο σώμα του καρφωμένα μικρά φιαλίδια, άρχισα να τα μετράω... είκοσι φιαλίδια.
Τον πήρα κοντά μου και έκανα να του βγάλω ένα, μούγκρισε από τον ενοχλητικό πόνο και τον καθησύχασα με το βλέμμα μου, και μου είπε "Φοβάμαι μη πονέσω...", χωρίς να δώσω σημασία στο ότι μου μίλαγε του αποκρίθηκα πως δεν θα ένιωθε τίποτα και τράβηξα το φιαλίδιο από το δέρμα του, έτρεχε μια αλοιφή από μέσα, την γεύτηκα και φώναξα "ΔΗΛΗΤΗΡΙΟ".
Αφαίρεσα όλα τα φιαλίδια όσο πιο γρήγορα μπορούσα, ο σκύλος λιπόθυμος πια, τον καθάρισα με ένα πανί τις πληγές, τον πήρα στην αγκαλιά μου και σηκώθηκα.
Με τις κοπέλες που με συνόδευαν τρέξαμε να βρούμε φαρμακείο, ο σκύλος μου μια άνοιγε τα μάτια του μια χανόταν στη ζάλη του και όλο με ευχαριστούσε που τον βρήκα.
Άσκοπο το τρέξιμο, δεν είχε πουθενά φαρμακείο, έτσι πήραμε το δρόμο για την επιστροφή στο πάρκινγκ.
Στον σκύλο μου κάτι άλλαζε αλλά δεν καταλάβαινα τι ακριβώς, ώσπου φτάσαμε στο πάρκινγκ, οι κοπέλες μπήκαν στο δικό τους τζιπ, και 'γω άνοιξα την πόρτα από τη μεριά του συνοδηγού ενός άλλου τζιπ, τον αφήνω από την αγκαλιά μου για να κάτσει στη θέση και καθώς του βάζω την ζώνη ασφαλείας αντιλαμβάνομαι ότι μπροστά μου έχω ένα μικρό αγόρι γύρω στα δέκα, που δεν έμοιαζε πια καθόλου με σκύλο.
Χαμογέλασα.
Μπήκα στο αμάξι και ξεκινήσαμε για το νοσοκομείο της πόλης.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου