FOTINES PINAKIDES

Πως γελάστικα έτσι η κουτή;
Σε τι πασιφανής λούπα θάφτηκα;
Μου τα 'χαν πει!
Δεν άκουγα.
Και πως να ακούσω άλλωστε,
όταν ο θόρυβος στο χαώδες μυαλό μου καλύπτει κάθε λογική φωνή απ' το υπερπέραν.
Παρ' όλα αυτά είδα!
Ήταν πράξεις που συντόνισαν τα επαναλαμβανόμενα γεγονότα στη ζωή μου και αναβόσβησαν φωτεινές πινακίδες "ΠΡΟΣΟΧΗ ΔΕΣΠΟΙΝΙΣ ΜΟΥ ΟΔΕΥΕΤΕ ΠΡΟΣ ΓΚΡΕΜΟ!!!"
(Με τρία θαυμαστικά παρακαλώ).
Ευτυχώς έχω και τούτα τα μοτίβα που με προϊδεάζουν για το μέλλον.
Δύσκολη απόφαση να ακρωτηριαστείς και να ακολουθήσεις τη λογική, για μένα ήταν.
Τα απομονώνω όμως και έτσι ξεπερνιούνται με τον καιρό, αρχίζω να με ξανασυναρμολογώ.
Μου επαναλαμβάνω συχνά ότι είναι για καλό.
Παρηγοριέμαι μωρέ.
Τι να κάνεις;
Να κλάψεις την μοίρα σου;
Δεν θα μου ταίριαζε για παραπάνω από δυο-τρία μερόνυχτα.
Στο τέλος μαζεύεις τα ελατήρια, τις βίδες και τους άξονες που εχουν διασκορπιστεί γύρω σου και φτου κι απ' την αρχή.
Δειλά, αλλά πιο όμορφα αυτή τη φορά!

-Tina K.