Ο "δαίμονας" της ενεργοποιεί τις καταστροφικές σκέψεις ότι κάτι θα πάει τελείως στραβά.
Αυτή είναι η παράνοια της.
Της προκαλεί άγχος, ναυτία, σφίγγετε το στομάχι της και αποφεύγει την συναναστροφή με κοντινούς ανθρώπους.
Δεν κρατάει πολλές μέρες, όμως αυτές οι μέρες είναι σχεδόν εφιαλτικές, της περνάει μόλις νιώσει ασφαλής και πάλι να λειτουργήσει με τους κανονικούς ρυθμούς.
Από νεαρή ηλικία ζει με αυτό τον φόβο, μην την πιάσουν για το λάθος μου έκανε ή το παραστράτημα.
Αν συνέβαινε αυτό πολύ θα ΄θελε να χε το θράσος να πει:
"Άντε γαμήσου ρε, που θα μου πεις ότι είναι και λάθος! Ότι γουστάρω θα κάνω!"
Δεν τολμάει να το ξεστομίσει, παρ΄ όλα αυτά.
Όσο φοβόμαστε τις δεσμεύσεις άλλο τόσο αγκιστρωνόμαστε στον διπλανό μας, δημιουργούμε δεσμούς που δεν μας αφήνουν τα περιθώρια λάθους.
Θέλει να φερθεί ανεύθυνα, να αφεθεί σε αυτό που θέλει να κάνει αλλά δεν το αντέχει η ψυχοσύνθεση της. Μεγάλωσε με το αίσθημα της ευθύνης, εκπαιδεύτηκε σε αυτό.
Και αν έριχνε αλλού το φταίξιμο θα το έριχνε στους γονείς της που της έδωσαν τον ρόλο της νταντάς για να προσέχει τα μικρότερα αδέλφια της. Θα το ρίξει στην ίδια που αποδέχτηκε αυτό τον ρόλο.
Θυμάται την είχε πιάσει άγχος τότε που ήταν στην κατασκήνωση, γύρω στα δέκα, και το τελευταίο βράδυ έκαναν πλάκα μαζί με ένα άλλο κορίτσι, είχαν βάλει οδοντόκρεμα στην είσοδο της τέντας των αγοριών για να πασαλειφτούν όταν θα πήγαιναν να ανοίξουν. Ένα αγοράκι τις είδε και του είπαν να μη το πει σε κανέναν. Όταν επέστρεψαν από την τελική γιορτή αποχαιρετισμού άκουσε ότι ο ομαδάρχης έψαχνε αυτούς που βρέξαν τα κρεβάτια των αγοριών, ήξερε ότι δεν ήταν αυτή ο φταίχτης, αλλά τον άγχος που ένιωσε ήταν πρωτοφανές, είχε κρυφτεί κάτω από το κρεβάτι και έτρεμε, θυμάται που άκουγε αγριεμένες φωνές να πλησιάζουν και τότε κάποιος με τον φακό του σήκωσε με το ένα του χέρι το κρεβάτι της και την έσυρε έξω, η ομαδάρχισσα της προσπάθησε να τον ηρεμήσει αλλά αυτός συνέχιζε να την τραβολογάει από τον γιακά, είχε ήδη βάλει τα κλάματα μέχρι να φτάσουν στο γραφείο της κατασκήνωσης, είχε αρπάξει μες στον χαμό και μια πετσέτα για να τους στέγνωνε τα κρεβάτια, τόσο ένοχη ένιωθε, προσπάθησε να τους εξηγήσει ότι δεν το κανε αυτή, εκείνος ήθελε να την διώξει το ίδιο βράδυ από τον χώρο της κατασκήνωσης. Ένα από τα χειρότερα βράδια ήταν εκείνο που πέρασε. Δεν το χε πει σε κανέναν, δεν ξαναπήγε σε κατασκήνωση και δεν θυμάται κανένα πρόσωπο από εκείνο το μέρος.
Θυμάται πολλά παρόμοια περιστατικά, ακόμα και στην εφηβεία που παρά την επανάσταση της όταν έκανε κοπάνα από το σχολείο ένιωθε ένοχη και φοβόταν τι θα έλεγαν οι γονείς της.
Μετά την ενηλικίωση την θέση των γονιών της πήρε ο ίδιος της ο εαυτός, κριτής των πάντων και δυνάστης της κάθε πράξης της.
Ένα συνεχές άγχος να γίνουν όλα σωστά, να έχει τον έλεγχο των πράξεων της, και αν κάποιες στιγμές παρέκκλινε, κρυβόταν για καιρό, ίσως μονάχα πίσω από το δάχτυλό της. Έθετε ξανά τα όρια πιο αυστηρά από πριν και συνέχιζε.
Αυτή είναι η παράνοια της.
Της προκαλεί άγχος, ναυτία, σφίγγετε το στομάχι της και αποφεύγει την συναναστροφή με κοντινούς ανθρώπους.
Δεν κρατάει πολλές μέρες, όμως αυτές οι μέρες είναι σχεδόν εφιαλτικές, της περνάει μόλις νιώσει ασφαλής και πάλι να λειτουργήσει με τους κανονικούς ρυθμούς.
Από νεαρή ηλικία ζει με αυτό τον φόβο, μην την πιάσουν για το λάθος μου έκανε ή το παραστράτημα.
Αν συνέβαινε αυτό πολύ θα ΄θελε να χε το θράσος να πει:
"Άντε γαμήσου ρε, που θα μου πεις ότι είναι και λάθος! Ότι γουστάρω θα κάνω!"
Δεν τολμάει να το ξεστομίσει, παρ΄ όλα αυτά.
Όσο φοβόμαστε τις δεσμεύσεις άλλο τόσο αγκιστρωνόμαστε στον διπλανό μας, δημιουργούμε δεσμούς που δεν μας αφήνουν τα περιθώρια λάθους.
Θέλει να φερθεί ανεύθυνα, να αφεθεί σε αυτό που θέλει να κάνει αλλά δεν το αντέχει η ψυχοσύνθεση της. Μεγάλωσε με το αίσθημα της ευθύνης, εκπαιδεύτηκε σε αυτό.
Και αν έριχνε αλλού το φταίξιμο θα το έριχνε στους γονείς της που της έδωσαν τον ρόλο της νταντάς για να προσέχει τα μικρότερα αδέλφια της. Θα το ρίξει στην ίδια που αποδέχτηκε αυτό τον ρόλο.
Θυμάται την είχε πιάσει άγχος τότε που ήταν στην κατασκήνωση, γύρω στα δέκα, και το τελευταίο βράδυ έκαναν πλάκα μαζί με ένα άλλο κορίτσι, είχαν βάλει οδοντόκρεμα στην είσοδο της τέντας των αγοριών για να πασαλειφτούν όταν θα πήγαιναν να ανοίξουν. Ένα αγοράκι τις είδε και του είπαν να μη το πει σε κανέναν. Όταν επέστρεψαν από την τελική γιορτή αποχαιρετισμού άκουσε ότι ο ομαδάρχης έψαχνε αυτούς που βρέξαν τα κρεβάτια των αγοριών, ήξερε ότι δεν ήταν αυτή ο φταίχτης, αλλά τον άγχος που ένιωσε ήταν πρωτοφανές, είχε κρυφτεί κάτω από το κρεβάτι και έτρεμε, θυμάται που άκουγε αγριεμένες φωνές να πλησιάζουν και τότε κάποιος με τον φακό του σήκωσε με το ένα του χέρι το κρεβάτι της και την έσυρε έξω, η ομαδάρχισσα της προσπάθησε να τον ηρεμήσει αλλά αυτός συνέχιζε να την τραβολογάει από τον γιακά, είχε ήδη βάλει τα κλάματα μέχρι να φτάσουν στο γραφείο της κατασκήνωσης, είχε αρπάξει μες στον χαμό και μια πετσέτα για να τους στέγνωνε τα κρεβάτια, τόσο ένοχη ένιωθε, προσπάθησε να τους εξηγήσει ότι δεν το κανε αυτή, εκείνος ήθελε να την διώξει το ίδιο βράδυ από τον χώρο της κατασκήνωσης. Ένα από τα χειρότερα βράδια ήταν εκείνο που πέρασε. Δεν το χε πει σε κανέναν, δεν ξαναπήγε σε κατασκήνωση και δεν θυμάται κανένα πρόσωπο από εκείνο το μέρος.
Θυμάται πολλά παρόμοια περιστατικά, ακόμα και στην εφηβεία που παρά την επανάσταση της όταν έκανε κοπάνα από το σχολείο ένιωθε ένοχη και φοβόταν τι θα έλεγαν οι γονείς της.
Μετά την ενηλικίωση την θέση των γονιών της πήρε ο ίδιος της ο εαυτός, κριτής των πάντων και δυνάστης της κάθε πράξης της.
Ένα συνεχές άγχος να γίνουν όλα σωστά, να έχει τον έλεγχο των πράξεων της, και αν κάποιες στιγμές παρέκκλινε, κρυβόταν για καιρό, ίσως μονάχα πίσω από το δάχτυλό της. Έθετε ξανά τα όρια πιο αυστηρά από πριν και συνέχιζε.
- by K. Tina
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου